LIEF MEISJE VAN DE AH:
DANK JE WEL X

Als ik de AH binnen storm steven ik linea recta op de balie af. Balen, er staan twee mensen voor mij te wachten én ik heb absoluut geen zin om te wachten. Naar een andere winkel gaan is geen optie want dan ben ik nog meer tijd kwijt. Zal ik op een later tijdstip terugkomen? Dat heeft ook geen zin. Wachten dus.

Tot overmaat van ramp meent de persoon voor mij dat dit toch echt het moment is om alle staatsloten van het afgelopen jaar te moeten inleveren. Ik weet dat dit een uitstekend moment is om tot rust te komen. Mezelf opfokken heeft geen enkele zin, integendeel. Vandaag lukt het me echter niet om te onthaasten. Daar heb ik de laatste weken vaker last van. Mijn boek is uit en ik ben helemaal hyper de pieper. Al mijn plannen wil ik eigenlijk vandaag realiseren. Als ik dan uiteindelijk aan de beurt ben besluit degene voor mij even uitgebreid te gaan vertellen wat er de afgelopen week allemaal is voorgevallen. Met héél veel moeite lukt het me hier niets van te zeggen. Rustig ademen. ‘Fijn’, ik ben aan de beurt.

In plaats van te vragen wat ik nodig heb begint het meisje achter de balie tegen mij te praten. Het is een vlotte jonge dame. Normaal gesproken vind ik het altijd leuk met haar te kletsen. Nu niet! Ik hoor ook helemaal niet wat ze zegt. Blijkbaar is het belangrijk want ze begint rustig opnieuw. “Ben u vorige week niet vergeten het geld dat u had gepind mee te nemen?” Ondanks mijn haast begint er toch een belletje te rinkelen. Ik heb inderdaad een paar dagen geleden mezelf staan afvragen waar mijn geld was. Ik had toch gepind? In plaats van op internet te checken of dat inderdaad zo was ben ik er vanuit gegaan dat ik niet heb gepind. Maar nu zij er over begint weet ik zeker dat ik wel heb gepind, alleen vergeten ben mijn geld mee te nemen. “Goed bezig Armando!”

Het meisje vertelt dat ze me nog achterna is gerend omdat een andere klant het geld uit de automaat had gehaald en netjes had afgegeven bij de balie. Normaal gesproken slikt de automaat het geld in maar deze attente klant was daar blijkbaar ook niet van op de hoogte. Wat ze nog wist, was dat ik een blauw jack aan had. Ze herkent me nu omdat ik hetzelfde jasje aan heb. Ik vertaal haar dat ik inderdaad mezelf heb staan afvragen waar mijn geld was en dat ik zeker weet dat ik gepind heb. Ze opent de la onder de balie en pakt er een plastic hoesje met geld uit. Nu pin ik altijd het zelfde bedrag dus ik ben benieuwd hoeveel geld erin zit. Exact het bedrag dat ik altijd pin. Wat fijn dat weer bewezen is dat er veel eerlijke mensen op deze wereld rondlopen.
Als ik naar buiten loop vraag ik mezelf af of ik het nou druk heb, of dat ik me druk maak!