VOORBEELD
BLOGARTIKEL

Dit is een voorbeeld

De plaats van handelen is deze keer bijzonder. We gaan afscheid nemen van Hans in een asielzoekerscentrum. De laatste negen jaar van zijn leven heeft Hans als vrijwilliger lesgegeven in de Nederlandse taal op het asielzoekerscentrum aan iedereen die gemotiveerd was om zichzelf het Nederlands machtig te maken. Dat zijn er veel als ik zo de zaal eens rond kijk. Buiten vrienden bekenden en vage bekenden zie ik veel buitenlandse gezichten. Er staan ook buitenlandse lekkernijen klaar. Ze hebben dus ook meegeholpen aan dit afscheid.

Vanwege de grote opkomst, bijzonder voor iemand van vierentachtig jaar en omdat we aan de late kant waren moeten we staan. Tot mijn verbazing sta ik een groot deel van de afscheidsplechtigheid met tranen in mijn ogen te luisteren. Ik voel tranen van blijdschap en tranen van liefde. Hans blijkt een meester met de pen te zijn geweest. Zijn kleinzoons lezen voor uit zijn werk dat beschrijft hoe Hans het samenzijn met zijn jongens heeft ervaren. Hij beschrijft dit op zo’n humoristische manier dat je er absoluut vrolijk van wordt. Het zijn echter niet alleen de vrolijke stukjes die me raken. Hans schreef brieven aan iedereen die hem na stond en omdat de brieven zo mooi zijn draagt elke spreker voor uit de brieven die zij / hij heeft ontvangen. Opeens realiseer ik me dat Hans een wijs man was.
Één van de laatste spreeksters leest een gedicht voor dat Hans haar heeft gestuurd. Omdat het zo mooi is citeer ik het gedicht.

Het is wat het is
(Erich Fried (1921-1988), Vertaling Remco Campert).

Het is onzin, zegt het verstand
Het is wat het is, zegt de liefde

Het is ongeluk, zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet, zegt de angst
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht
Het is wat het is, zegt de liefde

Het is belachelijk, zegt de trots
Het is lichtzinnigheid, zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk, zegt de ervaring
Het is wat het is, zegt de liefde

Op het moment dat het gedicht wordt voorgelezen realiseer ik me dat Hans voor mij een held is. Omdat hij een wijs man was, dat zeker. Maar ook omdat hij zijn wijsheid deelde zonder de filosoof uit te hangen. Ook op het asielzoekerscentrum bereidde hij met liefde zijn lessen voor, bijvoorbeeld in de vorm van strips. Dit om zijn leerlingen verder te helpen een toekomst op te bouwen. Hans was er voor iedereen en gebruikte zijn wijsheid om de ander verder te helpen. In zijn jonge jaren deed hij dat als o.a. als leraar Duits, als vader en als vriend van. De laatste jaren van zijn leven dus als leraar op het asielzoekerscentrum, ondanks het feit dat het leven voor hem niet meer hoefde. Hij miste zijn vrouw. Uit de emoties van de aanwezige asielzoekers en hulpverleners blijkt wel dat Hans zijn tijd daar niet heeft lopen verlummelen. Dan ben je een held.

Tijdens de dienst realiseer ik me ook dat Hans heel dicht bij me is geweest. Ik heb samen met Hans aan de keukentafel gezeten. Hij was toen een fijne vent. Had ik maar beter geluisterd dan had ik de afgelopen jaren veel, heel veel van hem kunnen leren. Opeens besef ik dat het begrip ‘held’ een heel andere lading voor me heeft gekregen. Vroeger waren Mark Ella, Micheal Lynagh en Zinzan Brooke mijn helden (rugby spelers). Nu zijn Zeno Kieft en Tim Visser voor mij wel helden maar dan anders. Als negenenveertigjarige heb ik niet meer de illusie dat ik ooit nog een rugbyer van wereldniveau word. Hopelijk zijn zij wel hero’s voor de jongste rugbyspelers in Nederland. Ik besef opeens dat er nog veel meer helden in mijn omgeving moeten zijn zoals Hans. Mensen waar ik iets van kan leren om vooral met nog meer plezier door het leven te gaan.

Van wie zou ik nu nog iets kunnen leren vraag ik mezelf nu af? Ik moet de vraag anders formuleren realiseer ik me: van wie niet! Van wie kan ik nou niets leren? Jullie zijn allemaal helden, dank je wel Hans.

In memoriam Hans Hoogerwerf (6 aug. 1933 - 14 okt. 2017).